उपाशी चिमणीचाखोल आवाजकेळीच्या पानासारखाचिरत जातो जिवालाअशावेळीभयव्याकुळ वाऱ्याची पावलंशोधू लागतातमातीच्या हातावरीलकोंभ काळोखाच्या मिठीतल्याभयभीतपायवाटांसाठीजागत राहतातचंद्राच्या पापण्या … ऋतुंच्या फुटव्यासाठीस्वप्नांचे रुजवेघालायला हवेतहा धीर जगवत राहतोरोपारोपाला… युगांतराच्या प्रतीक्षेतटिकून राहतातपारंब्यामातीचे बोट धरुन… दिवसाच्या रिंगणातकुणी तरी कुठे तरीघालत राहते पाणीवांझोट्या नात्यांना… कोरड्या मातीचेवर्तमानबदलावे म्हणून …. सौ.मनीषा पाटीलदेशिंग-हरोली