Humanity Rekha Dikshit Poem
चिमणी आई व्याली घरासमोर
पिल्लं सात तिची सुंदर
दीपूला लागला लळा फार
चिमणीचा विश्र्वास तिच्यावर फार ॥१॥
पिलू पडे धप्पकन गटारा
दीपिकाचा जीव कावरा-बावरा
आरडा ओरडा हाका मारी
पिलाला काढल्यावर उड्या मारी॥२॥
एकदा काय झालं….
पिल्लू एक पडले गटारी
काही केल्या निघेना बाहेरी
दीपिका झाली भयभीत भारी
म्हणे,पिलाला काढा लवकरी॥३॥
सर्वांनी केली पराकाष्ठा प्रयत्नांची
छोट्या पिलाचा जीव वाचवण्याची
यश काही येईच ना
दीपिका रडायची थांबेच ना॥४॥
शेवटी केला १०१ ला फोन
गाडीतून आली माणसे दोन
झाली गोळा गल्ली सारी
म्हणती दीपिकाचे प्रेमच भारी ॥५॥
अखेर काढले बाहेर पिलाला
टॉवेल, गरम पाणी अंघोळीला
माणूसकी आणखीन दुसरी काय
खुश दीपू, पिल्लाचीही माय ॥६॥
कवयित्री – आशारेखा (रेखा दीक्षित), कोल्हापूर
मोबाईल नंबर 9284046023
यूपीआयने भारतातील डिजिटल व्यवहाराची व्याख्याच बदलून टाकली. हातात रोख न ठेवता काही सेकंदांत होणारे व्यवहार,…
मातीला आकार देणाऱ्या कुंभाराच्या हातात केवळ मडके घडत नाही; त्या हातातून मानवी संस्कृतीचा इतिहास आकार…
अखिल महाराष्ट्र इतिहास परिषदेची घोषणा सिंधुदुर्गनगरी : गेली २६ वर्षे सातत्याने केलेल्या कातळशिल्प संशोधन कार्याची…
विशेष आर्थिक लेख भारतीय विमा नियामक व विकास प्राधिकरणाने (म्हणजे आयआरडीएआय ) देशभरातील विमा वितरण…
विश्व किती मोठे आहे, त्याची व्याप्ती किती आणि त्यातील प्रत्येक कणाची मोजदाद कशी करायची, हा…
साहित्य अकादमी विजेते पंजाबी लेखक सत्यपाल भिखी यांचे भाषांतर पंजाब पटियाला येथे प्रकाशन सोहळा अजय…