Manisha Patil Poetry Chehara Harawaleya lekee
मैत्रिणी, बहिणी जाताना
घेऊन जातात
मोगऱ्यांचे ऋतू
आणि जुईसारख्या भावजया
येत राहतात घराघरांत
तेव्हा अवघड असते
एखाद्या लेकीने
त्या गावात जन्मभर राहणे
सन्मानाचा पाहुणचार
क्वचितच भेटतो तिला
ती धरली जाते गृहीत
भावकीच्या हरेक विधीत.
नसतो तिच्या पदरात
माहेरच्या हिरवळीवरचा
दोन दिसाचा विसावा…
आपल्याच माहेरात
मुकी मुकी होते लेक
टाळत राहते
बालपणीचे ओळखीचे चेहरे
जपत राहते
कापऱ्या जिवाला…
आटत जातात
मायेचे उमाळे
आईबापानंतर…
आणि हिरव्यागार झाडाची
एक डहाळी
सुकत जाते अकाली.
अजीर्ण होतात लेकी
ठसठसत राहते
तिचे अस्तित्व
माहेरच्या
बदललेल्या उंबरठ्याला…
वाळवीसारखी
कुरतडत राहते तिला
ही उपरेपणाची सल…
परंपरेच्या धरणभिंतींशी
त्या बांधून घेतात स्वतःला
मन्वंतराची दारे
उघडत नाहीत त्यांच्यासाठी
आणि नाकारताही येत नाहीत त्यांना
समष्टीच्या ऋचा…
उभी हयात
पोपडत राहतात
या चेहरा हरवलेल्या
लेकी
हे कसे
कळत नाही
कुणाला…????
कविता – मनीषा पाटील,
देशिंग-हरोली, जि. सांगली
संपर्क – ९७३०४८३०३२
सत्यपाल भिकी यांनी केले भाषांतर; हिंदी अनुवादानंतर पंजाबी आवृत्ती मुंबई ः डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर यांच्या…
जागतिकीकरणाच्या वेगवान प्रवाहात बदलत जाणारे आर्थिक आणि भू-राजकीय समीकरण, पारंपरिक जागतिक वित्तीय संस्थांच्या वर्चस्वाला उभे…
दैविकी उदार वाणीने प्रज्वलणारे नवरसांचे दीप ज्ञानेश्वरीतील माउलींची प्रत्येक ओवी साधकाच्या अंतःकरणाला स्पर्श करून जीवनाकडे…
आधुनिक समाजातील दिखाऊपणा, अहंकार, भेदाभेद आणि विवेकाचा ऱ्हास यावर तुकाराम महाराजांच्या विचारांची मूल्यवान चिकित्सा करणारा…
कुपोषण ही केवळ अन्नाच्या अभावाची समस्या नसून ती आरोग्य, शिक्षण, स्वच्छता, आर्थिक परिस्थिती आणि सामाजिक…