Sunetra Vijay Joshi Poem Nav Tyache Lavte
नाव त्याचे लावते… बांधुनी काळे मणी ती नाव त्याचे लावते यामुळे का त्यास पत्नी मालकीची वाटते का नको तेथेच लोकांची नजर रेंगाळते ती बिचारी लाज उघडी फाटक्याने झाकते पोट भरण्याचा तिला पर्याय मिळतो शेवटी चाळ पायी बांधुनी लोकांपुढे ती नाचते न्याय पैशाने विकत मिळतो तिने हे पाहिले फाटकी झोळी तिची अन्याय सोसत राहते आंधळ्या प्रेमात त्याच्या सत्य बघणे टाळते तो चुका करतो तरी ती नित्य पोटी घालते सौ सुनेत्रा विजय जोशी रत्नागिरी
स्त्री ही केवळ कुटुंबाचा आधार नसून प्रेम, करुणा, प्रज्ञा, धैर्य आणि सर्जनशीलतेचा अखंड स्रोत आहे.…
डॉक्टर होण्याचे स्वप्न परिस्थितीमुळे अपुरे राहिले; पण आयुष्याने दिलेल्या संकटांपुढे हार न मानता सुलभा क्षीरसागर…
शमा भाटे यांच्या आत्मचरित्रासह डॉ. अर्चना घोडके यांच्या वैचारिक ग्रंथाचा सन्मान; ‘लुटीचा ताळेबंद’, ‘झोलांड’ आणि…
ओळख: वेगळी वाट चोखाळणाऱ्या नवदुर्गांची..!..२ पुरुषप्रधान मानसिकतेने घातलेली बंधने झुगारून संतविचारांच्या माध्यमातून समता, बंधुता आणि…
रोहित पवारांच्या तोंडात सोन्याचा चमचा होता की नाही, यापेक्षा ते आज विद्यार्थ्यांच्या प्रश्नांसाठी उभे आहेत…
न्यायाच्या आसनावर बसणे म्हणजे केवळ अधिकार गाजवणे नव्हे, तर सत्य-असत्याचा विवेकपूर्ण निवाडा करताना न्यायनिष्ठेचा दीप…