अथवा ज्ञान कीर आपु नोहे । परी ते चाड एकी जरी वाहे ।
तरी तेथ जिव्हाळा कांही आहे । प्राप्तीचा पैं ।। १९५ ।। ज्ञानेश्वरी अध्याय चौथा
ओवीचा अर्थ – अथवा, खरोखर ज्ञानाची प्राप्ति झालेली नसली, पण त्याची नुसती इच्छा जरी मनुष्यानें बाळगली, तरी त्याला ज्ञान प्राप्त होण्याची कांहीतरी आशा आहे.
प्रस्तावना:
या ओवीत संत ज्ञानेश्वर महाराजांनी ज्ञानसाधनेच्या महत्त्वपूर्ण तत्त्वांवर प्रकाश टाकला आहे. साधकाला आत्मज्ञानाची प्राप्ती झाल्यानंतर त्याच्या मनातील संकुचित “मीपणा” नष्ट होतो आणि तो विश्वाच्या व्यापक जाणिवेत विलीन होतो. परंतु, तरीही तो इतर साधकांप्रती एक आत्मीयता, एक जिव्हाळा बाळगतो.
शब्दार्थ व अर्थ:
“अथवा ज्ञान कीर आपु नोहे” – ज्ञान (परम सत्य) कधीच कुणाच्या वैयक्तिक स्वामित्वात असत नाही. ते स्वतःपुरते मर्यादित नाही.
“परी ते चाड एकी जरी वाहे” – तरीही जर कोणी त्या ज्ञानाच्या दिशेने झुकत असेल, त्याकडे ओढ वाटत असेल…
“तरी तेथ जिव्हाळा कांही आहे” – तर त्या ज्ञानप्राप्त व्यक्तीला त्या जिज्ञासू विषयी एक जिव्हाळा, आत्मीयता वाटते.
“प्राप्तीचा पैं” – कारण त्या साधकास हे ठाऊक असते की तो देखील त्या अंतिम सत्याच्या शोधात आहे, आणि त्यामुळे त्याच्याशी एक नैसर्गिक बांधिलकी निर्माण होते.
रसग्रहण:
या ओवीत संत ज्ञानेश्वर एका अत्यंत संवेदनशील आणि सखोल सत्याची चर्चा करतात. ज्ञानसाधक जेव्हा आत्मज्ञान प्राप्त करतो, तेव्हा तो आपल्या व्यक्तिगत अहंकारापासून मुक्त होतो. परंतु, याचा अर्थ असा नाही की तो इतर साधकांबद्दल अनासक्त, उदासीन किंवा निर्जीव होतो. उलट, त्याला ज्या मार्गाने मुक्तीची अनुभूती मिळाली आहे, त्या मार्गावर जाणाऱ्या इतर साधकांबद्दल तो एक आत्मीय जिव्हाळा बाळगतो.
हेच तत्व आपल्या दैनंदिन जीवनातही लागू होते. एखाद्या व्यक्तीने जेव्हा जीवनाच्या कोणत्याही क्षेत्रात यश मिळवले, समृद्ध अनुभव घेतले, तेव्हा त्याला त्याच मार्गावर प्रयत्न करणाऱ्या नवख्या जिज्ञासूंविषयी एक नैसर्गिक आपुलकी वाटते. हा जिव्हाळा स्पर्धेचा नसतो, तर सहानुभूतीचा आणि प्रेमाचा असतो.
ज्ञानेश्वर महाराज येथे सुचवत आहेत की ज्ञानस्वरूप आत्म्याच्या पातळीवर पोहोचल्यावरही, भेदभाव संपल्यावरही, साधकाला इतरांशी जोडणारा एक मृदू आणि स्नेहपूर्ण नात्याचा धागा उरतो.
उदाहरण व उपसंहार:
गुरु-शिष्य नाते: एखादा अनुभवी गुरु जेव्हा एखाद्या शिष्याला मार्ग दाखवतो, तेव्हा तो केवळ बौद्धिक पातळीवर शिकवत नसतो, तर एक हृदयसंगत जिव्हाळा त्यात असतो. कारण त्याला ठाऊक असते की हा शिष्य देखील त्या ज्ञानाच्या प्राप्तीच्या वाटेवर आहे.
आई आणि मूल: आईला स्वतःला सर्व जीवनानुभव आधीच गाठीला असतात. तरीही जेव्हा तिचे मूल तेच अनुभव घेत असते, तेव्हा ती त्याला जिव्हाळ्याने मदत करते, कारण तिला त्या प्रवासाची जाणीव असते.
संत ज्ञानेश्वर येथे ज्ञानप्राप्त व्यक्तीला एकाकी, अलिप्त किंवा वैरागी म्हणून दाखवत नाहीत, तर तो एक स्नेही, प्रेमळ मार्गदर्शकही असतो, जो इतर साधकांच्या प्रवासाकडे आपुलकीने पाहतो.
सारांश:
ही ओवी आपल्याला शिकवते की आत्मज्ञान म्हणजे केवळ वैयक्तिक मोक्षप्राप्ती नव्हे, तर त्या प्रकाशाने इतरांना सुद्धा उजळवणे होय. ज्ञानप्राप्तीने अहंकार नाहीसा होतो, पण आत्मीयता आणि प्रेम अबाधित राहते.
💡 ज्ञान म्हणजे स्वामित्व नव्हे, ती प्रवाहासारखी असते; ती ज्या दिशेने वाहते तिकडे एक जिव्हाळ्याचा पूल तयार करते.
