एथ ज्ञान हें उत्तम होये । आणिकही एक तैसें कें आहे ।
जैसें चैतन्य कां नोहे । दुसरें गा ।। १७९ ।। ज्ञानेश्वरी अध्याय चौथा
ओवीचा अर्थ – इहलोकीं ज्ञान हें उत्तम आहे. अरे, ज्याप्रमाणे दुसरें चैतन्य नाही, त्याप्रमाणें ज्ञानाइतके उत्तम दुसरें कोठे आहे ?
संत ज्ञानेश्वरांनी ज्ञानाचे स्वरूप स्पष्ट करताना या ओवीत अतिशय गूढ आणि मार्मिक विचार मांडले आहेत. ते येथे सांगतात की, जे ज्ञान उत्तम आहे ते केवळ एक नाही, तर ज्ञानाचे स्वरूप अजूनही काहीतरी अधिक आहे.
१. “एथ ज्ञान हें उत्तम होये” – सर्वोत्तम ज्ञान
ज्ञान अनेक प्रकारचे असते—शिक्षणाचे ज्ञान, अनुभवाचे ज्ञान, शास्त्रांचे ज्ञान इत्यादी. पण संत ज्ञानेश्वर येथे ज्या ज्ञानाचा उल्लेख करतात, ते आत्मज्ञान आहे.
या आत्मज्ञानामुळे माणूस स्वतःचा, ईश्वराचा आणि या सृष्टीचा खरा बोध घेतो. हे ज्ञान आपल्या अहंकाराला गळून टाकते आणि खऱ्या स्वरूपाची जाणीव करून देते. जसे प्रकाश सर्व अंधकार नष्ट करतो, तसे आत्मज्ञान अज्ञानाचा नाश करते.
उदाहरणार्थ, एखादा माणूस समुद्राकाठच्या वाळूत पडलेला असतो, पण त्याला हे ठाऊक नसते की त्याच्याजवळ अनमोल मोती आहे. पण जेव्हा तो त्या मोत्याची जाणीव करून घेतो, तेव्हा त्याची किंमत समजते. आत्मज्ञान देखील असेच असते—ते आपल्या अस्तित्वाचा खरा ठेवा ओळखून देते.
२. “आणिकही एक तैसें कें आहे” – ज्ञानाच्या पलीकडेही काही आहे
ज्ञान श्रेष्ठ आहे, परंतु ज्ञानाच्या पलिकडेही काहीतरी अधिक आहे.
आपण अनुभवतो तसे सर्व काही ज्ञानाने मिळत नाही, तर अनुभव, अंतःप्रेरणा आणि भक्ती हे देखील ज्ञानाच्या पूर्णत्वासाठी आवश्यक असतात.
ज्ञान फक्त तर्काने मर्यादित नसते, त्याला आध्यात्मिक अनुभवाची जोड लागते.
उदाहरणार्थ, एक वैज्ञानिक जरी निसर्गातील घटकांचा अभ्यास करू शकतो, तरीसुद्धा निसर्गातील सौंदर्याचा प्रत्यक्ष अनुभव घेतल्याशिवाय त्याची खरी अनुभूती मिळत नाही.
३. “जैसें चैतन्य कां नोहे, दुसरें गा” – चैतन्य हेच अंतिम सत्य
ज्ञान आणि अनुभव यांपलीकडे चैतन्य आहे, आणि तेच अंतिम सत्य आहे.
चैतन्य म्हणजे जिवंतपणा, अस्तित्व आणि परमात्म्याशी एकरूप होण्याची अवस्था.
हे चैतन्य केवळ बाह्य ज्ञानाने नाही तर आत्मसाक्षात्काराने मिळते.
जसे वीज दिसत नाही पण ती उपकरणे चालवते, तसेच चैतन्य हे सर्वत्र आहे पण त्याची अनुभूती घेण्यासाठी अंतर्ज्ञान आवश्यक आहे.
समारोप:
ही ओवी सांगते की ज्ञान श्रेष्ठ आहे, परंतु ज्ञानाच्या पलीकडेही काहीतरी अधिक आहे, आणि ते म्हणजे चैतन्य, आत्मसाक्षात्कार आणि ईश्वराशी एकत्व. संत ज्ञानेश्वर येथे आपल्याला फक्त तर्क आणि विचारांमध्ये अडकून न राहता, त्यापलीकडील आध्यात्मिक अनुभूतीच्या दिशेने जाण्यास प्रेरित करतात.
ज्ञानाच्या या प्रवासात आपल्याला केवळ ग्रंथांचा अभ्यास नाही, तर ध्यान, श्रद्धा आणि आत्मचिंतनाचा देखील अवलंब करावा लागतो. असे केल्यास, आपण खऱ्या अर्थाने ज्ञानाच्या पलीकडील “चैतन्य” या अंतिम सत्याचा अनुभव घेऊ शकतो.
