अयोध्येतील श्रीराम जन्मभूमी मंदिरातील देणग्यांच्या कथित गैरव्यवहाराच्या प्रकरणाने देशभरात मोठी चर्चा सुरू झाली आहे. या प्रकरणाची विशेष तपास पथकाकडून (एसआयटी) चौकशी सुरू असून काही कर्मचाऱ्यांवर गुन्हे दाखल करण्यात आले आहेत. या पार्श्वभूमीवर मंदिर व्यवस्थापन, देणग्यांचे लेखापरीक्षण आणि धार्मिक संस्थांमधील पारदर्शकतेविषयी अनेक प्रश्न उपस्थित होत आहेत. तपास पूर्ण होईपर्यंत कोणत्याही निष्कर्षापर्यंत पोहोचणे योग्य ठरणार नाही; मात्र या घटनेने उत्तरदायित्वाचा मुद्दा ऐरणीवर आणला आहे. – डॉ. सुकृत खांडेकर
श्रद्धास्थानावर संशयाची सावली
अयोध्येतील श्रीराम जन्मभूमी मंदिर हे देशातील कोट्यवधी हिंदूंच्या श्रद्धेचे केंद्र आहे. अशा मंदिरातील देणग्यांच्या व्यवस्थापनासंदर्भात कथित आर्थिक गैरव्यवहाराचे प्रकरण समोर आल्यानंतर देशभरात मोठी चर्चा सुरू झाली आहे. या प्रकरणात काही कर्मचाऱ्यांविरुद्ध गुन्हे दाखल करण्यात आले असून विशेष तपास पथक (एसआयटी) चौकशी करीत आहे. काही संशयित कर्मचाऱ्यांच्या घरांवर छापे टाकून रोख रक्कम जप्त करण्यात आल्याची माहिती तपास यंत्रणांनी दिली आहे. या प्रकरणामुळे मंदिरातील आर्थिक व्यवहारांची पारदर्शकता, अंतर्गत नियंत्रण व्यवस्था आणि उत्तरदायित्व यांविषयी अनेक प्रश्न उपस्थित झाले आहेत.
एसआयटीच्या तपासानुसार, मंदिरात भक्तांकडून येणाऱ्या रोख देणग्यांच्या मोजणी प्रक्रियेत काही अनियमितता झाल्याचा संशय व्यक्त करण्यात आला आहे. या संदर्भात अटक करण्यात आलेल्या काही कर्मचाऱ्यांची चौकशी सुरू असून, जप्त करण्यात आलेल्या रकमेच्या आधारे तपासाचा विस्तार केला जात आहे. मात्र तपास अद्याप सुरू असल्याने कोणत्याही व्यक्तीला दोषी किंवा निर्दोष ठरविण्याचा अंतिम अधिकार न्यायालयाचाच आहे.
या प्रकरणानंतर श्रीराम जन्मभूमी तीर्थक्षेत्र ट्रस्टच्या व्यवस्थापनाबाबतही चर्चा सुरू झाली आहे. ट्रस्टच्या काही पदाधिकाऱ्यांनी आपल्या जबाबदाऱ्यांमधून बाजूला होण्याची तयारी दर्शविल्याची माहिती समोर आली आहे. या पार्श्वभूमीवर मंदिरातील आर्थिक व्यवहारांची देखरेख, लेखापरीक्षण आणि नियंत्रण व्यवस्था कितपत प्रभावी होती, याकडेही लक्ष वेधले जात आहे.
अयोध्येतील राम मंदिर हे केवळ धार्मिक स्थळ नाही, तर गेल्या अनेक दशकांपासून भारतीय राजकारणाच्या केंद्रस्थानी राहिलेला विषय आहे. रामजन्मभूमी आंदोलनानंतर या प्रश्नाला राष्ट्रीय राजकारणात विशेष महत्त्व प्राप्त झाले. २०१९ मध्ये सर्वोच्च न्यायालयाच्या ऐतिहासिक निर्णयानंतर मंदिर उभारणीचा मार्ग मोकळा झाला आणि केंद्र सरकारने श्रीराम जन्मभूमी तीर्थक्षेत्र ट्रस्टची स्थापना केली. त्यानंतर देशभरातून मोठ्या प्रमाणावर देणग्या जमा झाल्या आणि मंदिर उभारणीचे काम वेगाने पुढे गेले.
याच कारणामुळे आज समोर आलेल्या कथित गैरव्यवहाराच्या प्रकरणाकडे केवळ आर्थिक अनियमितता म्हणून पाहिले जात नाही. देशभरातील भाविकांनी श्रद्धेने दिलेल्या देणग्यांच्या व्यवस्थापनाबाबत पारदर्शकता राखली गेली का, अंतर्गत नियंत्रण व्यवस्था प्रभावी होती का आणि जबाबदारी निश्चित करण्यासाठी कोणती यंत्रणा कार्यरत होती, असे अनेक प्रश्न उपस्थित केले जात आहेत.
दरम्यान, या प्रकरणावरून राजकीय आरोप-प्रत्यारोपही सुरू झाले आहेत. विरोधी पक्षांनी या प्रकरणाच्या निष्पक्ष आणि व्यापक चौकशीची मागणी केली असून, सत्ताधारी पक्षावरही टीका केली आहे. दुसरीकडे, तपास पूर्ण होण्यापूर्वी कोणताही निष्कर्ष काढणे योग्य नसल्याचे मत काहींचे आहे. त्यामुळे या प्रकरणात तपास यंत्रणा आणि न्यायालयीन प्रक्रियेकडेच सर्वांचे लक्ष लागले आहे.
मंदिरासारख्या राष्ट्रीय श्रद्धास्थानात आर्थिक व्यवहारांबाबत कोणतीही शंका निर्माण होणे ही चिंतेची बाब मानली जाते. त्यामुळे या प्रकरणाचा तपास पारदर्शक, निष्पक्ष आणि वेळेत पूर्ण होणे आवश्यक आहे. त्यातून केवळ दोषींवर कारवाई होणेच नव्हे, तर भविष्यात अशा प्रकारच्या घटना टाळण्यासाठी व्यवस्थापनातील त्रुटी दूर करण्याचाही मार्ग मोकळा होऊ शकतो.
ट्रस्टची रचना आणि व्यवस्थेतील प्रश्नचिन्हे
श्रीराम जन्मभूमी तीर्थक्षेत्र ट्रस्ट ही केंद्र सरकारने स्थापन केलेली स्वायत्त संस्था आहे. सर्वोच्च न्यायालयाने ९ नोव्हेंबर २०१९ रोजी दिलेल्या ऐतिहासिक निर्णयानंतर अयोध्येत भव्य राममंदिर उभारण्याचा मार्ग मोकळा झाला. त्यानंतर ५ फेब्रुवारी २०२० रोजी केंद्र सरकारने श्रीराम जन्मभूमी तीर्थक्षेत्र ट्रस्टची स्थापना केली. मंदिराचे बांधकाम, आर्थिक व्यवहार, देणग्यांचे व्यवस्थापन आणि प्रशासनाची जबाबदारी या ट्रस्टकडे सोपविण्यात आली. संसदेत पंतप्रधान नरेंद्र मोदी यांनी हा ट्रस्ट स्वायत्तपणे कार्य करेल, असे स्पष्ट केले होते. सरकारने अधिग्रहित केलेली जमीनही या ट्रस्टकडे हस्तांतरित करण्यात आली.
ट्रस्टमध्ये एकूण १५ सदस्य आहेत. त्यापैकी बहुसंख्य सदस्यांची नियुक्ती केंद्र सरकारने केली आहे. धार्मिक, न्याय, प्रशासन आणि सार्वजनिक जीवनातील अनुभवी व्यक्तींना या विश्वस्त मंडळात स्थान देण्यात आले आहे. त्यामुळे मंदिराचा कारभार पारदर्शक आणि उत्तरदायी पद्धतीने चालेल, अशी अपेक्षा व्यक्त करण्यात आली होती.
ट्रस्टचे संस्थापक सदस्य आणि ज्येष्ठ विधिज्ञ के. परासरन यांनी सर्वोच्च न्यायालयात रामजन्मभूमी प्रकरणात रामलल्लाच्या बाजूने प्रभावी युक्तिवाद केला होता. महंत नृत्य गोपाल दास हे रामजन्मभूमीशी संबंधित प्रमुख धार्मिक नेत्यांपैकी एक आहेत. चंपत राय हे ट्रस्टचे सरचिटणीस असून मंदिराच्या दैनंदिन प्रशासन, सार्वजनिक कामे आणि विविध प्रकल्पांच्या समन्वयाची जबाबदारी त्यांच्याकडे आहे. स्वामी गोविंद देवगिरी महाराज हे ट्रस्टचे कोषाध्यक्ष असून आर्थिक व्यवहारांवर देखरेख ठेवतात. मंदिर निर्माण समितीचे अध्यक्ष नृपेंद्र मिश्र हे माजी आयएएस अधिकारी असून पंतप्रधान कार्यालयातील त्यांच्या प्रशासकीय अनुभवाचा उपयोग मंदिर उभारणीच्या कामात झाला आहे. डॉ. अनिल मिश्र हेही ट्रस्टमधील महत्त्वाचे सदस्य मानले जातात.
याशिवाय अयोध्याचे जिल्हाधिकारी शशांक त्रिपाठी, उत्तर प्रदेश सरकारचे वरिष्ठ अधिकारी संजय प्रसाद, प्रशांत लोखंडे, युगपुरुष परमानंद गिरी, निर्मोही आखाड्याचे प्रतिनिधी दिनेंद्र दास, बद्रीनाथ ज्योतिर्मठाचे स्वामी वासुदेवानंद सरस्वती आणि उडुपीच्या पेजावर मठाचे स्वामी विश्वप्रसन्न तीर्थ यांसारख्या धार्मिक व प्रशासकीय क्षेत्रातील मान्यवरांचाही ट्रस्टमध्ये समावेश आहे. ट्रस्टचे सदस्य विलेंद्र मोहन प्रताप मिश्र यांचे ऑगस्ट २०२५ मध्ये निधन झाले.
इतक्या अनुभवी आणि विविध क्षेत्रांतील व्यक्तींचा सहभाग असलेल्या ट्रस्टच्या कारभाराबाबत आता प्रश्न उपस्थित होण्याचे कारण म्हणजे देणग्यांच्या कथित गैरव्यवहाराची चौकशी. हा गैरव्यवहार नेमका कोणत्या स्तरावर झाला, नियंत्रण यंत्रणेत कुठे त्रुटी राहिल्या आणि जबाबदारी कोणाची, याची उत्तरे एसआयटीच्या तपासानंतरच स्पष्ट होतील. मात्र, या प्रकरणामुळे मोठ्या धार्मिक संस्थांमध्ये अंतर्गत लेखापरीक्षण, आर्थिक नियंत्रण आणि उत्तरदायित्वाच्या यंत्रणा अधिक बळकट करण्याची गरज पुन्हा अधोरेखित झाली आहे.
देणग्या, लेखापरीक्षण आणि पारदर्शकतेची गरज
श्रीराम जन्मभूमी मंदिरात देशाच्या कानाकोपऱ्यातून तसेच परदेशातूनही भाविक मोठ्या श्रद्धेने देणग्या अर्पण करतात. रोख रक्कम, धनादेश, ऑनलाइन देणग्या, सोने-चांदीचे दागिने, मौल्यवान धातू आणि विविध स्वरूपातील अर्पणे अशा अनेक माध्यमांतून निधी जमा होत असतो. त्यामुळे या सर्व व्यवहारांची अचूक नोंद, सुरक्षित साठवण, लेखापरीक्षण आणि पारदर्शक व्यवस्थापन ही अत्यंत महत्त्वाची जबाबदारी ठरते.
उपलब्ध माहितीनुसार, मंदिर परिसरात अनेक दानपेट्या असून त्यातील रकमेची मोजणी निश्चित प्रक्रियेनुसार केली जाते. या प्रक्रियेत बँकेचे प्रतिनिधी, ट्रस्टचे कर्मचारी आणि संबंधित मनुष्यबळ सहभागी असते. यंत्रणा अस्तित्वात असूनही कथित अनियमितता कशी घडली, हा तपासाचा केंद्रबिंदू बनला आहे. याच अनुषंगाने सीसीटीव्ही फुटेज, आर्थिक नोंदी, बँक व्यवहार आणि संबंधित कर्मचाऱ्यांच्या जबाबांची पडताळणी सुरू आहे.
तपास यंत्रणांनी काही कर्मचाऱ्यांकडून रोख रक्कम जप्त केल्याची माहिती दिली आहे. त्याचबरोबर त्यांच्या मालमत्तेची, आर्थिक व्यवहारांची आणि उत्पन्नाच्या स्रोतांची चौकशीही सुरू आहे. मात्र, या सर्व बाबी तपासाचा भाग असल्याने कोणत्याही व्यक्तीबाबत अंतिम निष्कर्ष काढणे अद्याप योग्य ठरणार नाही. दोषी कोण आणि जबाबदारी कोणाची, हे तपास पूर्ण झाल्यानंतरच स्पष्ट होईल.
या प्रकरणामुळे आणखी एक महत्त्वाचा प्रश्न पुढे आला आहे. देशातील मोठ्या धार्मिक संस्थांमध्ये देणग्यांचे व्यवस्थापन कोणत्या निकषांवर केले जाते? नियमित अंतर्गत लेखापरीक्षण, स्वतंत्र बाह्य लेखापरीक्षण, डिजिटल नोंद प्रणाली, सीसीटीव्ही देखरेख आणि आर्थिक व्यवहारांची सार्वजनिक माहिती या बाबी सर्वच संस्थांमध्ये समान पातळीवर लागू आहेत का, यावरही चर्चा सुरू झाली आहे.
धार्मिक संस्था या केवळ श्रद्धेची केंद्रे नसून त्या सार्वजनिक विश्वासावर उभ्या असतात. त्यामुळे त्या संस्थांमधील आर्थिक व्यवहारांबाबत पारदर्शकता राखणे ही केवळ कायदेशीर जबाबदारी नसून नैतिक बांधिलकीही आहे. देणगी देणारा प्रत्येक भाविक आपले अर्पण समाजहितासाठी, धर्मकार्यांसाठी आणि मंदिराच्या विकासासाठी वापरले जाईल, या विश्वासाने देणगी देत असतो. त्या विश्वासाला तडा जाणार नाही, याची काळजी व्यवस्थापनाने घेणे अपेक्षित असते.
या प्रकरणानंतर काही राजकीय पक्षांनी सर्वोच्च न्यायालयाच्या देखरेखीखाली किंवा स्वतंत्र केंद्रीय यंत्रणेमार्फत चौकशी करण्याची मागणी केली आहे. तर काहींनी आधी एसआयटीचा तपास पूर्ण होऊ द्यावा, त्यानंतरच पुढील निर्णय घ्यावेत, अशी भूमिका घेतली आहे. लोकशाही व्यवस्थेत अशा मागण्या आणि प्रतिमतांचा स्वीकार स्वाभाविक असला, तरी तपासावर त्याचा परिणाम होऊ नये, हीच सर्वसामान्यांची अपेक्षा आहे.
या घटनेच्या निमित्ताने देशातील इतर मोठ्या धार्मिक संस्थांच्या आर्थिक व्यवस्थापनाविषयीही चर्चा सुरू झाली आहे. विविध मंदिरे, मठ आणि धार्मिक न्यासांमध्ये पारदर्शकतेचे समान निकष लागू करण्याबाबत मतप्रवाह तयार होताना दिसत आहे. श्रद्धास्थानांविषयीचा जनतेचा विश्वास टिकवायचा असेल, तर आधुनिक तंत्रज्ञान, नियमित लेखापरीक्षण, जबाबदारीची स्पष्ट साखळी आणि सार्वजनिक उत्तरदायित्व यांना अधिक बळ द्यावे लागेल.
अयोध्येतील प्रकरणाचा अंतिम निकाल काहीही लागो, या घटनेने एक महत्त्वाचा संदेश दिला आहे—धार्मिक संस्था जितक्या मोठ्या, तितकी त्यांची उत्तरदायित्वाची व्याप्तीही मोठी असते. श्रद्धेचे रक्षण केवळ भव्य मंदिरांनी होत नाही; तर प्रामाणिक, पारदर्शक आणि विश्वासार्ह व्यवस्थापनानेही होते.
रामाच्या नावाने… आता उत्तरदायित्वाची वेळ
अयोध्येतील या प्रकरणाचे पडसाद राजकीय क्षेत्रातही उमटले आहेत. विविध विरोधी पक्षांनी या कथित गैरव्यवहाराची निष्पक्ष आणि सर्वंकष चौकशी व्हावी, अशी मागणी केली आहे. काही पक्षांनी सर्वोच्च न्यायालयाच्या देखरेखीखाली किंवा केंद्रीय तपास यंत्रणेमार्फत चौकशी करण्याचा आग्रह धरला आहे. दुसरीकडे, तपास पूर्ण होण्यापूर्वी कोणतेही राजकीय निष्कर्ष काढणे योग्य ठरणार नाही, अशी भूमिकाही व्यक्त होत आहे. त्यामुळे या प्रकरणात तपास आणि राजकीय प्रतिक्रिया या दोन वेगळ्या गोष्टी म्हणून पाहणे आवश्यक आहे.
या वादात सत्ताधारी आणि विरोधी पक्षांकडून परस्परांवर आरोप-प्रत्यारोप होत आहेत. काही नेत्यांनी मंदिर व्यवस्थापनावर कठोर टीका केली आहे, तर काहींनी धार्मिक श्रद्धेचा राजकीय वादात वापर टाळण्याचे आवाहन केले आहे. अशा प्रतिक्रिया लोकशाही व्यवस्थेचा भाग असल्या, तरी त्या तपास प्रक्रियेवर किंवा न्यायालयीन निर्णयावर परिणाम करणाऱ्या ठरू नयेत, ही अपेक्षा आहे.
या प्रकरणामुळे एक मूलभूत प्रश्न पुन्हा ऐरणीवर आला आहे. देशातील मोठ्या धार्मिक संस्थांमध्ये जमा होणाऱ्या अब्जावधी रुपयांच्या देणग्यांचे व्यवस्थापन कोणत्या निकषांवर व्हावे? केवळ अंतर्गत नियंत्रण पुरेसे आहे का, की नियमित स्वतंत्र लेखापरीक्षण, डिजिटल नोंद प्रणाली, सार्वजनिक आर्थिक अहवाल आणि आधुनिक वित्तीय व्यवस्थापनाची सक्ती असावी? या प्रश्नांवर आता व्यापक चर्चा होण्याची शक्यता आहे.
गेल्या काही वर्षांत अनेक धार्मिक संस्थांनी ऑनलाइन देणगी, डिजिटल पावत्या, संगणकीकृत लेखापद्धती आणि सीसीटीव्ही देखरेख यांसारख्या सुविधा स्वीकारल्या आहेत. तरीही मानवी हस्तक्षेप जिथे असतो, तिथे अनियमिततेची शक्यता पूर्णपणे नाकारता येत नाही. म्हणूनच “व्यक्तीपेक्षा व्यवस्था अधिक मजबूत असली पाहिजे” हे तत्त्व अशा संस्थांसाठी अधिक महत्त्वाचे ठरते.
श्रीराम जन्मभूमी मंदिर हे केवळ उत्तर प्रदेशातील एक मंदिर नाही; ते देशभरातील कोट्यवधी भाविकांच्या श्रद्धेचे प्रतीक आहे. त्यामुळे या प्रकरणाचा परिणाम केवळ एका संस्थेपुरता मर्यादित राहणार नाही. तपासातून जे निष्कर्ष समोर येतील, त्याचा परिणाम भविष्यात देशातील इतर मोठ्या धार्मिक न्यासांच्या प्रशासनावर आणि आर्थिक व्यवस्थापनावरही होऊ शकतो.
या प्रकरणात दोषी कोण, गैरव्यवहार किती झाला, जबाबदारी नेमकी कुणाची होती, हे सर्व प्रश्न तपास आणि न्यायालयीन प्रक्रियेनंतरच स्पष्ट होतील. पत्रकारिता आणि लोकशाही या दोन्हींची जबाबदारी अशीच असते की, आरोपांना तथ्य म्हणून नव्हे तर तपासाधीन बाब म्हणून मांडावे आणि अंतिम निर्णय सक्षम यंत्रणांवर सोपवावा.
मात्र, या घटनेतून एक व्यापक धडा नक्की मिळतो. श्रद्धा ही कोणत्याही धार्मिक संस्थेची सर्वात मोठी संपत्ती असते. भक्त मंदिरात पैसे नव्हे, तर विश्वास अर्पण करतात. त्यामुळे त्या विश्वासाचे संरक्षण करणे ही केवळ विश्वस्तांची किंवा कर्मचाऱ्यांची जबाबदारी नसून संपूर्ण व्यवस्थेची नैतिक जबाबदारी आहे.
राम मंदिर असो किंवा देशातील कोणतेही अन्य श्रद्धास्थान—पारदर्शकता, उत्तरदायित्व आणि नियमित लेखापरीक्षण या तिन्ही बाबी आजच्या काळात अपरिहार्य बनल्या आहेत. कारण श्रद्धा जितकी पवित्र, तितके तिचे व्यवस्थापनही निर्दोष आणि विश्वासार्ह असले पाहिजे. अयोध्येतील कथित गैरव्यवहाराच्या प्रकरणातून भविष्यासाठी अधिक सक्षम, अधिक पारदर्शक आणि अधिक उत्तरदायी व्यवस्था उभी राहिली, तर त्यातूनच या संपूर्ण घटनेचा सर्वात सकारात्मक संदेश मिळू शकेल.
