विधवेला सन्मान, समाजाला दिशा : कलमठ ग्रामपंचायतीचा निर्णय आणि भारतीय लोकशाहीचा नवा आशय

सावित्रीबाई फुले यांच्या जयंतीदिनी सिंधुदुर्ग जिल्ह्यातील कलमठ ग्रामपंचायतीने घेतलेला निर्णय केवळ एक प्रशासनिक ठराव नाही, तर तो भारतीय समाजमनाच्या जखमांवर औषध ठेवणारा, शतकानुशतके चालत आलेल्या अन्यायकारक रूढींच्या मुळावर घाव घालणारा आणि लोकशाहीला तिच्या खऱ्या अर्थाने जिवंत करणारा एक ऐतिहासिक क्षण आहे. विधवा महिलांनी मंगळसूत्र, कुंकू, बांगड्या न तोडण्याचा निर्णय घेतल्यास त्यांच्या कुटुंबांची घरपट्टी व पाणीपट्टी आयुष्यभरासाठी माफ करण्याचा हा ठराव, केवळ करसवलतीचा विषय नसून तो सामाजिक न्यायाच्या दिशेने टाकलेले एक मोठे पाऊल आहे.

भारतीय समाजात विधवा ही केवळ एका व्यक्तीची वैवाहिक स्थिती नसून, तिला अनेकदा एक वेगळी, अपवादात्मक आणि दुय्यम श्रेणी दिली जाते. पतीच्या मृत्यूनंतर स्त्रीचे जगणे बदलते, ते तिच्या इच्छेने नव्हे, तर समाजाच्या दबावाने. तिच्या कपड्यांपासून तिच्या दागिन्यांपर्यंत, तिच्या हास्यापासून तिच्या सामाजिक सहभागापर्यंत सगळे काही ठरवून टाकले जाते. ही केवळ परंपरा नाही, ही एक सामाजिक बेडी आहे. या बेड्या तोडण्यासाठी कायदे झाले, चळवळी झाल्या, भाषणे झाली; पण तरीही ग्रामीण भारतात अनेक ठिकाणी या प्रथा अजूनही न दिसणाऱ्या पण खोलवर रुजलेल्या आहेत.

अशा पार्श्वभूमीवर कलमठ ग्रामपंचायतीचा निर्णय हा केवळ विधवा महिलांसाठीचा नाही, तर तो संपूर्ण समाजाला आरसा दाखवणारा आहे. हा निर्णय सांगतो की सामाजिक बदल केवळ घोषणा करून होत नाही, तर त्यासाठी ठोस प्रोत्साहन, स्थानिक नेतृत्व आणि मूल्याधिष्ठित प्रशासन आवश्यक असते.

जीवनात जिद्दीने धाडसी निर्णय घेणाऱ्या निर्मलाताई

आज आपण अनेकदा सामाजिक सुधारणांकडे “मोठ्या धोरणांचा” विषय म्हणून पाहतो. संसदेत कायदे झाले की बदल होतो, असा समज असतो. पण प्रत्यक्षात समाज बदलतो तो गावातून, गल्लीमधून, घरातून. ग्रामपंचायत ही भारतीय लोकशाहीची सर्वात जवळची, सर्वात स्पर्शणारी आणि सर्वात प्रभावी संस्था आहे. तीच लोकशाहीची खरी प्रयोगशाळा आहे. कलमठचा ठराव ही प्रयोगशाळेतून बाहेर पडलेली एक ठोस सुधारणा आहे.

या निर्णयाचे महत्त्व समजून घेताना आपल्याला सावित्रीबाई फुले यांच्या कार्याकडे पाहावे लागते. त्यांनी स्त्रीला केवळ शिक्षण दिले नाही, तर तिला माणूस म्हणून जगण्याचा अधिकार दिला. त्यांनी विधवांच्या पुनर्विवाहाचा पुरस्कार केला, समाजाच्या शिव्याशापांचा सामना केला आणि स्त्रीला आत्मसन्मानाचे भान दिले. कलमठ ग्रामपंचायतीचा निर्णय हा त्या विचारांचीच आधुनिक आवृत्ती आहे. तो सांगतो की सामाजिक क्रांती ही केवळ पुस्तकांत किंवा स्मारकांत जिवंत नसते, ती रोजच्या निर्णयांतून जिवंत ठेवावी लागते.

या निर्णयाची आणखी एक महत्त्वाची बाजू म्हणजे तो नैतिकतेला अर्थकारणाशी जोडतो. समाजात अनेकदा योग्य निर्णय घेणे लोकांना परवडत नाही, कारण त्याची आर्थिक किंमत असते. एखाद्या विधवेला समाजाच्या विरोधात जाऊन मंगळसूत्र न तोडण्याचा निर्णय घेणे म्हणजे सामाजिक दबाव, टीका, उपहास आणि अनेकदा आर्थिक अस्थिरतेला सामोरे जाणे. अशा वेळी ग्रामपंचायत जर म्हणत असेल की “तुमचा निर्णय आम्ही केवळ नैतिकदृष्ट्या नव्हे, तर आर्थिकदृष्ट्याही सन्मानित करतो,” तर तो निर्णय अधिक बळकट होतो. यातून एक नवा सामाजिक करार तयार होतो. जिथे समाज बदलाच्या बाजूने उभा राहतो आणि व्यक्तीला त्यासाठी शिक्षा नव्हे, तर सन्मान देतो.

महाराष्ट्राच्या इतिहासात सामाजिक सुधारणांची मोठी परंपरा आहे. शाहू महाराज, फुले दांपत्य, आंबेडकर यांनी सामाजिक रूढींवर थेट हल्ले चढवले. पण त्या लढ्यांना आज नव्या स्वरूपाची गरज आहे. आजच्या काळात लोकशाही संस्थांना हा भार उचलावा लागतो. कलमठ ग्रामपंचायतीचा निर्णय ही त्या परंपरेतीलच एक आधुनिक कडी आहे. असे निर्णय का प्रभावी ठरतात, याचा विचार केला तर काही मुद्दे स्पष्ट होतात. पहिला म्हणजे, हे निर्णय वरून लादलेले नसतात, तर खालून उगम पावलेले असतात. ग्रामसभेत, गावकऱ्यांमध्ये चर्चा होऊन, स्थानिक वास्तव समजून घेऊन घेतलेले निर्णय लोकांच्या मनात खोलवर रुजतात. दुसरे म्हणजे, अशा निर्णयांमुळे “योग्य ते करणे” हे सामाजिक प्रतिष्ठेचे लक्षण बनते. लोक समाजाला घाबरून नव्हे, तर समाजाला बदलण्याच्या अभिमानाने निर्णय घेतात.

आयुष्य साहित्यसेवेला अर्पण केलेली प्रसिध्द मराठी स्त्रीवादी कवयित्री अंजलीताई

तिसरे म्हणजे, हे निर्णय पुढील पिढ्यांवर परिणाम करतात. आज एखाद्या गावात विधवा महिलेला सन्मानाने जगण्याची मुभा मिळाली, तर उद्या त्या गावात जन्मणाऱ्या मुलींच्या मनातही स्वाभिमानाची बीजं रोवली जातात. आज भारतात हजारो ग्रामपंचायती आहेत, पण दुर्दैवाने अशा निर्णयांची एकत्रित, अधिकृत नोंद उपलब्ध नाही. काही गावांनी विधवा प्रथा मोडण्यासाठी ठराव केले आहेत, काहींनी सामाजिक बहिष्काराला नकार दिला आहे, काहींनी पुनर्विवाहाला प्रोत्साहन दिले आहे. पण करसवलतीसारखा ठोस, दीर्घकालीन आर्थिक आधार देणारे निर्णय फारच कमी आहेत. त्यामुळे कलमठचा निर्णय केवळ आदर्श नाही, तर तो एक मानदंड ठरू शकतो.

या निर्णयाकडे पाहताना एक महत्त्वाचा प्रश्न उपस्थित होतो. सामाजिक बदलासाठी प्रशासनाची भूमिका काय असावी? अनेकदा असे म्हटले जाते की प्रशासन तटस्थ असावे. पण तटस्थता म्हणजे अन्यायाला मूकसंमती देणे नसते. खऱ्या अर्थाने तटस्थ असणे म्हणजे दुर्बलांच्या बाजूने उभे राहणे. कलमठ ग्रामपंचायतीने नेमके तेच केले आहे. हा निर्णय एक संदेश देतो की ग्रामपंचायत ही केवळ रस्ते, नळ, वीज आणि कर यांच्यापुरती मर्यादित संस्था नाही. ती मूल्यांची राखण करणारी संस्था असू शकते. ती समाजाला दिशा देऊ शकते. ती इतिहास घडवू शकते.

आज जेव्हा आपण स्त्री सक्षमीकरण, लैंगिक समानता, मानवी हक्क याबद्दल मोठ्या परिषदांमध्ये बोलतो, तेव्हा हा निर्णय आपल्याला जमिनीवर आणतो. तो सांगतो की खरी क्रांती ही कागदावर नव्हे, तर गावाच्या नोंदवहीत लिहिली जाते. हा निर्णय केवळ विधवा महिलांसाठी नाही. तो प्रत्येक त्या स्त्रीसाठी आहे जिला समाजाने कधीतरी “तुझ्या आयुष्यावर माझा अधिकार आहे” असे सांगितले. तो प्रत्येक त्या पुरुषासाठीही आहे, ज्याला शिकवले गेले की स्त्री ही त्याच्या सन्मानाची वस्तू आहे. हा निर्णय त्या विचारसरणीवर घाव घालतो.

आज गरज आहे ती अशा निर्णयांची साखळी तयार करण्याची. एका गावात झालेला बदल जर दुसऱ्या गावात प्रेरणा देऊ शकतो, तर तोच खरा लोकशाहीचा विजय आहे. राज्य शासन, पंचायत राज संस्था, महिला आयोग, सामाजिक संघटना यांनी अशा निर्णयांची नोंद ठेवावी, त्यांचे दस्तऐवजीकरण करावे आणि त्यांना प्रोत्साहन द्यावे.

जर आज महाराष्ट्रातील शेकडो ग्रामपंचायतींनी अशा प्रकारचे निर्णय घेतले, तर उद्या भारतात विधवेकडे पाहण्याची दृष्टी बदलू शकते. ती करुणेची नव्हे, तर समानतेची होईल. सहानुभूतीची नव्हे, तर सन्मानाची होईल. कलमठ ग्रामपंचायतीचा ठराव हा एक छोटा ठिपका नाही, तर तो मोठ्या चित्राची सुरुवात आहे. तो दाखवतो की सामाजिक बदल हा सरकारकडून अनुदानात येत नाही, तो समाजाच्या इच्छेतून जन्म घेतो. आणि जेव्हा इच्छा, नेतृत्व आणि धोरण एकत्र येतात, तेव्हा इतिहास घडतो.

आज सावित्रीबाई फुले असत्या, तर कदाचित त्यांनी कलमठ ग्रामपंचायतीच्या या निर्णयाकडे पाहून इतकेच म्हटले असते—“हेच अपेक्षित होते.”