Scope Creep मुळे निर्माण होणारा ताण : एक गंभीर मानसिक आरोग्य समस्या ( भाग – १ )

(भाग १)

आधुनिक काळात माणूस जितका तंत्रज्ञानाने समृद्ध झाला आहे, तितकाच तो मानसिकदृष्ट्या थकलेला दिसतो. बाहेरून सगळे काही सुरळीत वाटत असले, तरी आतून अनेकजण सतत अस्वस्थ, गोंधळलेले आणि दमलेले असतात. यामागचे एक महत्त्वाचे कारण म्हणजे आपल्या आयुष्यात नकळत घडत जाणारी एक प्रक्रिया—Scope Creep. ही संज्ञा प्रामुख्याने व्यवस्थापन, प्रकल्प नियोजन आणि व्यावसायिक जगतात वापरली जाते. परंतु आज Scope Creep ही केवळ कार्यालयीन किंवा कामाच्या चौकटीपुरती मर्यादित राहिलेली नाही; ती माणसाच्या वैयक्तिक आयुष्यात, नातेसंबंधांमध्ये आणि मानसिक आरोग्यात खोलवर शिरली आहे.

Scope Creep म्हणजे सुरुवातीला ठरवलेली कामाची मर्यादा, जबाबदाऱ्या, अपेक्षा आणि भूमिका हळूहळू, टप्प्याटप्प्याने वाढत जाणे. हे वाढणे बहुतेक वेळा नियोजनपूर्वक नसते, तर परिस्थितीजन्य, भावनिक किंवा सामाजिक दबावातून घडते. सुरुवातीला एखाद्या कामासाठी “फक्त इतकेच” असे ठरलेले असते. पण कालांतराने त्यात आणखी कामे, जबाबदाऱ्या, अपेक्षा आणि दडपण सामील होत जाते. हे सगळे इतक्या हळुवारपणे घडते की माणसाला त्याची जाणीवही होत नाही. आणि एके दिवशी त्याला जाणवते की तो आपल्या क्षमतेपेक्षा कितीतरी अधिक ओझे वाहतो आहे.

मानसिक आरोग्याच्या दृष्टिकोनातून Scope Creep ही एक अतिशय धोकादायक प्रक्रिया आहे, कारण ती माणसाच्या मर्यादा पुसून टाकते. माणूस मशीन नाही. त्याला थकवा येतो, त्याला विश्रांती हवी असते, त्याला भावनिक सुरक्षितता हवी असते. पण Scope Creep मध्ये या सगळ्या गरजा दुय्यम ठरतात. काम वाढत जाते, जबाबदाऱ्या फुगत जातात, अपेक्षा उंचावत जातात, पण माणसाची ऊर्जा, वेळ आणि मानसिक क्षमता मात्र स्थिर राहते. ही विसंगतीच ताण निर्माण करते.

एका तरुण अभियंत्याचे उदाहरण घ्या. त्याला सुरुवातीला एका प्रकल्पावर काम देण्यात आले होते. त्याचे काम स्पष्ट होते. वेळापत्रक ठरलेले होते. पण हळूहळू त्याच्याकडे इतर छोट्या जबाबदाऱ्या येऊ लागल्या. “तूच हे पण पाहून घे”, “तुझ्याकडे चांगली समज आहे, तूच हे हाताळ”, “थोडंसं जास्त करून दे.” सुरुवातीला त्याला हे कौतुक वाटले. त्याला वाटले की कंपनी त्याच्यावर विश्वास टाकते आहे. पण काही महिन्यांतच त्याचा दिवस वाढलेल्या कामामुळे गुदमरू लागला. तो रात्री उशिरापर्यंत काम करू लागला. त्याची झोप विस्कळीत झाली. त्याचा संयम कमी झाला. तो सतत चिडचिडा राहू लागला. त्याला वाटू लागले की तो काहीही नीट करत नाही. त्याचा आत्मविश्वास खचू लागला. बाहेरून पाहणाऱ्यांना तो यशस्वी वाटत होता, पण आतून तो पूर्णपणे तुटत होता.

चला मग, जाणून घेऊया वर्डकॅम्प कोल्हापूर २०२६ बद्दल !

Scope Creep ची हीच सर्वात धोकादायक बाजू आहे. ती बाहेरून दिसत नाही. ती हळूहळू मनाच्या आत घर करते. माणूस स्वतःलाच दोष देऊ लागतो. “मीच कमकुवत आहे.” “इतर लोक इतके सगळे कसे सांभाळतात?” “माझ्यातच काहीतरी कमी आहे.” ही आत्मदोषारोपणाची साखळी मानसिक आरोग्याला खोलवर घायाळ करते.

आपल्या समाजात “अधिक काम करणे” हे गौरवाचे लक्षण मानले जाते. थकवा, विश्रांतीची गरज, मानसिक ओझे—या सगळ्याला दुर्लक्षित केले जाते. “ताण तर सगळ्यांनाच असतो”, “हेच तर आयुष्य आहे”, “मजबूत बन”—अशा वाक्यांमधून Scope Creep ला सामाजिक मान्यता मिळते. पण या मान्यतेची किंमत फार मोठी असते. कारण सततचा ताण म्हणजे केवळ शारीरिक थकवा नाही; तो मनाच्या आत एक अराजक निर्माण करतो.

मानसशास्त्र सांगते की जेव्हा माणूस सतत आपल्या क्षमतेपेक्षा अधिक अपेक्षा पूर्ण करत राहतो, तेव्हा त्याच्या मेंदूमध्ये ‘सर्व्हायव्हल मोड’ सक्रिय होतो. तो कायम धोका जाणवत असल्यासारखा वागतो. परिणामी, चिंता वाढते, निर्णयक्षमता कमी होते, भावनिक प्रतिक्रिया तीव्र होतात आणि माणूस छोट्या गोष्टींनाही अतिप्रतिक्रिया देतो. Scope Creep मुळे माणूस कायमच “मी पुरेसा नाही” या भावनेत अडकतो.

एका शिक्षिकेचे उदाहरण पाहू. तिला सुरुवातीला फक्त शिकवणे हे काम होते. पण हळूहळू तिच्याकडे शालेय उपक्रम, पालकांशी संवाद, कागदपत्रांची पूर्तता, ऑनलाइन अहवाल, विद्यार्थ्यांचे समुपदेशन, प्रशासनाचे आदेश—अशा अनेक जबाबदाऱ्या येत गेल्या. ती प्रत्येक गोष्ट मन लावून करू लागली. पण तिच्या स्वतःसाठी वेळच उरला नाही. ती थकून जात होती, पण तिला वाटायचे की थांबणे म्हणजे अपयश. हळूहळू तिला झोप येईना, ती सारखी काळजी करत राहू लागली, तिला विद्यार्थ्यांवर चिडचिड होऊ लागली, आणि एके दिवशी तिला जाणवले की तिला काहीही करण्याची इच्छा उरलेली नाही. हा टप्पा म्हणजे Burnout. आणि Burnout ही मानसिक आरोग्याची गंभीर अवस्था आहे.

Scope Creep मुळे माणसाचा स्वतःशी असलेला संवाद बदलतो. तो स्वतःशी कठोर होतो. तो स्वतःच्या मर्यादांना मान्यता देत नाही. तो स्वतःच्या भावनांना कमी लेखतो. ही प्रक्रिया दीर्घकाळ चालू राहिली की ती नैराश्य, चिंता आणि आत्मग्लानीकडे घेऊन जाते.

आज अनेक तरुण “मी काहीतरी चुकतो आहे” या भावनेत जगतात. सोशल मीडियामुळे तुलना वाढली आहे. कामाच्या ठिकाणी अपेक्षा वाढल्या आहेत. घरातही भूमिका बदलल्या आहेत. Scope Creep हा आता केवळ कामापुरता मर्यादित राहिलेला नाही; तो नात्यांमध्येही दिसतो. सुरुवातीला एक साधं नातं असतं. पण कालांतराने त्यात अपेक्षा वाढतात, जबाबदाऱ्या वाढतात, भावनिक ओझे वाढते. आणि माणूस स्वतःला हरवू लागतो.

हा लेख केवळ एक संकल्पना समजावून सांगण्यासाठी नाही, तर समाजाने दुर्लक्षित केलेल्या एका गंभीर मानसिक समस्येवर प्रकाश टाकण्यासाठी आहे. Scope Creep ही समस्या नाही, तर एक प्रक्रिया आहे—आणि ती माणसाला आतून पोखरत जाते.