जागतिक पातळीवर वाढत चाललेला वर्चस्ववाद, भू-राजकीय स्पर्धा, संसाधनांवरील नियंत्रणासाठीची चढाओढ आणि सांस्कृतिक वर्चस्वाच्या राजकारणामुळे आज मानवजातीसमोर शांततेचा प्रश्न अधिक तीव्र झाला आहे. अशा पार्श्वभूमीवर केवळ राष्ट्रहिताच्या चौकटीत विचार न करता व्यापक मानवहिताच्या दृष्टीने विचार करण्याची गरज निर्माण झाली आहे. यासाठी ‘आंतरभारती’सोबतच ‘विश्वभारती’ या अधिक व्यापक संकल्पनेचा विचार अपरिहार्य ठरतो.
‘आंतरभारती’ ही संकल्पना भाषिक, सांस्कृतिक आणि प्रादेशिक भेदांपलीकडे जाऊन परस्पर समज, संवाद आणि सहजीवन यांवर भर देते. तिच्या मुळाशी विविधतेतील ऐक्य ही भूमिका आहे. परंतु आजच्या जागतिक परिस्थितीत केवळ एका देशाच्या किंवा प्रदेशाच्या पातळीवर मर्यादित एकात्मता पुरेशी ठरत नाही. जगभर वाढणारी युद्धस्थिती, आर्थिक निर्बंधांचे राजकारण, माहितीयुद्ध (इन्फॉर्मेशन वॉरफेअर), सायबर हल्ले आणि पर्यावरणीय संकटे या सर्वांचा प्रभाव राष्ट्रीय सीमांच्या पलीकडे जातो. त्यामुळे ‘विश्वभारती’ ही संकल्पना — म्हणजे संपूर्ण मानवजातीला एक कुटुंब मानण्याची भूमिका — अधिक उपयुक्त ठरते.
याच विचाराचा तात्त्विक पाया भारतीय परंपरेतील ‘वसुधैव कुटुंबकम्’ या तत्त्वज्ञानात आढळतो. आधुनिक काळातही या भावनेचे सांस्कृतिक आणि शैक्षणिक रूपांतर घडवण्याचा प्रयत्न रवींद्रनाथ टागोर यांनी विश्वभारती विद्यापीठ स्थापून केला. त्यांच्या मते शिक्षण हे केवळ ज्ञानसंचय नसून विविध संस्कृतींमध्ये संवाद साधण्याचे माध्यम आहे. आज जागतिक शांततेसाठी शिक्षणव्यवस्थेत मूल्याधिष्ठित आणि संवादप्रधान दृष्टिकोन रुजवणे ही पहिली गरज आहे.
शांततेसाठी उपाययोजनांचा विचार करताना काही मूलभूत क्षेत्रांवर लक्ष केंद्रित करणे आवश्यक ठरते. प्रथम, आंतरराष्ट्रीय संस्थांची पुनर्रचना. संयुक्त राष्ट्रांसारख्या संघटनांनी केवळ ठराव मंजूर करण्यापुरते मर्यादित न राहता संघर्ष प्रतिबंधासाठी प्रभावी मध्यस्थी, तटस्थ निरीक्षण आणि न्याय्य निर्णयप्रक्रिया विकसित करणे आवश्यक आहे. लहान व विकसनशील राष्ट्रांचा आवाज समानपणे ऐकला जाईल, अशी रचना निर्माण करणेही तितकेच महत्त्वाचे आहे.
दुसरे म्हणजे आर्थिक समतोल. जागतिक असमानता ही संघर्षाची मूळ कारणे ठरतात. संपत्ती, तंत्रज्ञान आणि संसाधनांचे विषम वाटप असंतोष वाढवते. म्हणून न्याय्य व्यापारनीती, शाश्वत विकास, स्थानिक अर्थव्यवस्थांना बळकटी आणि गरिबी निर्मूलनाच्या आंतरराष्ट्रीय धोरणांची अंमलबजावणी गरजेची आहे. हवामानबदलाच्या प्रश्नावरही समन्वित भूमिका घेतली नाही, तर भविष्यातील संघर्ष अधिक तीव्र होऊ शकतात.
तिसरे क्षेत्र म्हणजे सांस्कृतिक संवाद. धर्म, भाषा आणि वंश यांच्या आधारे वाढणारी ध्रुवीकरणाची प्रवृत्ती कमी करण्यासाठी सांस्कृतिक देवाणघेवाण, विद्यार्थी आदानप्रदान, कला आणि साहित्याच्या माध्यमातून संवाद वाढवणे आवश्यक आहे. माध्यमांची भूमिकाही येथे निर्णायक ठरते. सनसनाटीपणापेक्षा जबाबदार पत्रकारिता, तथ्याधिष्ठित वार्तांकन आणि संघर्षाऐवजी सहकार्याच्या उदाहरणांना प्राधान्य देणे ही काळाची गरज आहे.
चौथे म्हणजे तंत्रज्ञानाचा विधायक वापर. कृत्रिम बुद्धिमत्ता, सायबर तंत्रज्ञान आणि डिजिटल माध्यमे ही युद्धाची साधने बनू शकतात; परंतु त्यांचा उपयोग शांतता प्रस्थापनेसाठीही होऊ शकतो. द्वेषमूलक प्रचार रोखणे, चुकीची माहिती थांबवणे आणि संवादासाठी सुरक्षित व्यासपीठ उपलब्ध करून देणे ही महत्त्वाची जबाबदारी आहे. जागतिक पातळीवर सायबर कायद्यांचे एकसंध निकष विकसित करणेही आवश्यक आहे.
पाचवे आणि सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे मानवी मूल्यांची पुनर्स्थापना. शिक्षण, कुटुंबव्यवस्था आणि सामाजिक संस्था यांमधून सहिष्णुता, करुणा, परस्पर आदर आणि अहिंसा या मूल्यांचे संवर्धन झाले, तर दीर्घकालीन शांततेचा पाया मजबूत होईल. व्यक्तीच्या मनातील भीती, असुरक्षितता आणि अस्मितेच्या राजकारणाला सकारात्मक पर्याय देणे गरजेचे आहे.
‘आंतरभारती’ आणि ‘विश्वभारती’ या संकल्पना प्रत्यक्षात आणण्यासाठी धोरणात्मक पातळीवर प्रयत्न होणे जितके आवश्यक आहे, तितकेच नागरिकांच्या सहभागालाही महत्त्व आहे. स्थानिक ते जागतिक या प्रवासात संवादाची साखळी अखंड राहिली पाहिजे. राष्ट्रवाद आणि मानवतावाद यांच्यात संघर्ष न माजवता, त्यांना परस्परपूरक बनवण्याची दृष्टी विकसित झाली, तरच शांततेचा मार्ग सापडेल.
आजच्या अस्थिर जागतिक परिस्थितीत शांतता ही केवळ आदर्श कल्पना न राहता व्यवहार्य धोरण बनली पाहिजे. वर्चस्ववादाच्या सावटाखाली उभ्या असलेल्या जगाला परस्पर सहअस्तित्वाची नवी दिशा देण्यासाठी ‘विश्वभारती’चा व्यापक दृष्टीकोन आणि ‘आंतरभारती’चा अंतःसंवादी पाया यांची सांगड घालणे हीच काळाची हाक आहे. मानवतेच्या सामूहिक भविष्याकरिता हीच सर्वात आशादायी वाट ठरू शकते.
Discover more from इये मराठीचिये नगरी
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
