तिहीं विरक्तीची ज्वाळा घेतली । तंव विकारांची इंधनें पळिपलीं ।
तेथ आशाधूमें सांडिलीं । पांचही कुंडें ।। १२९ ।। ज्ञानेश्वरी अध्याय चौथा
ओवीचा अर्थ – त्या इंद्रियरुप अग्नीतून वैराग्याची ज्वाला निघते, तेंव्हा कामक्रोधादि विकारांची लाकडें पेटूं लागतात. त्यावेळी आहवनीयादिक अग्नि असलेल्या इंद्रियरूपी पांच कुंडातून आशारूप धूर निघून जातो.
संत ज्ञानेश्वर महाराजांनी भगवद्गीतेचे रसाळ मराठी रूपांतर म्हणजे ‘भावार्थदीपिका’ अर्थात ‘ज्ञानेश्वरी’ लिहिली. अध्यात्म, भक्ती, योग आणि कर्म यांचा समतोल साधत त्यांनी भक्तांना आत्मबोध व जीवनमार्ग दिला.
या ग्रंथातील चौथा अध्याय ‘ज्ञानकर्मसंन्यासयोग’ हा अत्यंत महत्त्वाचा आहे. यामध्ये ज्ञान आणि वैराग्याचे महत्त्व अधोरेखित केले आहे. प्रस्तुत ओवी १२९ मध्ये विरक्तीच्या प्रभावाने विकारांचा नाश कसा होतो, हे अत्यंत प्रभावी रूपकांच्या साहाय्याने स्पष्ट केले आहे.
ओवीचे शब्दशः अर्थ व रूपकात्मक निरूपण
१) “तिहीं विरक्तीची ज्वाळा घेतली”
याचा अर्थ असा की विरक्तीची तीव्र ज्वाळा चेतवली. विरक्ती म्हणजे मोह-माया आणि आसक्ती यांच्यापासून होणारी मुक्तता. ही मुक्ती साधण्यासाठी संत ज्ञानेश्वर ‘ज्वाळे’ चे रूपक वापरतात.
ही ज्वाळा म्हणजे वैराग्याची तीव्रता आहे.
वैराग्य म्हणजे संसारात राहूनही त्याच्या बंधनांमध्ये न अडकणे.
जशी अग्नी जळत्या वस्तूंना नष्ट करते, तशीच वैराग्याची ज्वाळा इच्छांच्या, मोहाच्या व आसक्तीच्या जंजाळाला भस्मसात करते.
२) “तंव विकारांची इंधनें पळिपलीं”
वैराग्याच्या ज्वाळेमुळे विकारांचा नाश होतो.
माणसाच्या मनात असलेले काम, क्रोध, लोभ, मोह, मद, मत्सर हे सहा शत्रू म्हणजेच विकार आहेत.
हे विकार म्हणजेच ‘इंधन’ (संसारिक आसक्तीचे दारूगोळे), जे या ज्वाळेने जळून नष्ट होतात.
जसे लाकूड जळल्यावर राख उरते, तसेच वैराग्याच्या तापात विकारांचा नाश होतो आणि निर्मळ आत्मस्वरूप प्रकट होते.
३) “तेथ आशाधूमें सांडिलीं”
विकार जळले की, त्यातून निघणारा धूर म्हणजे आशा व वासना.
जसे कोळशाचे इंधन जळताना काळा धूर निघतो, तसेच वासनांचे क्षय होत असताना मनातून आशांची धूसरता दूर होते.
शेवटी जसे लाकूड पूर्ण जळून गेले की धूरही अदृश्य होतो, तसेच विरक्ती स्थिर झाल्यावर सर्व वासनांचा पूर्ण लय होतो आणि आत्मज्ञान प्रकटते.
४) “पांचही कुंडें”
इथे पंचमहाभूतांचा (पृथ्वी, आप, तेज, वायू, आकाश) संदर्भ येतो.
शरीर पंचमहाभूतांनी बनले आहे आणि याच माध्यमातून विकार जन्म घेतात.
परंतु, विरक्तीच्या ज्वाळेमुळे ही पाचही कुंडे (शरीर, इंद्रिये व मन) शुद्ध होतात.
त्यामुळे साधक सात्त्विक स्थितीला पोहोचतो, स्वच्छंदी व मुक्त होतो.
व्यावहारिक दृष्टिकोन आणि शिकवण
ही ओवी आपल्याला अतिशय महत्त्वाचा संदेश देते की,
✅ वैराग्य म्हणजे जीवनाचा नाश नव्हे, तर आत्मशुद्धीचा मार्ग आहे.
✅ काम-क्रोध-लोभ हाच माणसाचा खरा शत्रू असून त्यांचा नाश झाल्यास मुक्ती साध्य होते.
✅ वासनांचे उच्चाटन झाले की, निर्मळ आनंदाची प्राप्ती होते.
✅ ही विरक्ती वैराग्यशील साधकासाठी आवश्यक आहे, जेणेकरून तो आत्मबोधाकडे वाटचाल करू शकेल.
निष्कर्ष
ही ओवी आपल्या अंतःकरणातील विकार, आसक्ती व इच्छांचा नाश करण्याचे तत्त्वज्ञान सांगते. संत ज्ञानेश्वरांनी विरक्तीला ज्वाळेचे रूपक देत अगदी सोप्या शब्दांत आत्मशुद्धीचा मार्ग दाखवला आहे.
जर आपण वैराग्याची ही ज्वाळा चेतवली, तर आपल्या जीवनातील अज्ञान, मोह, वासना आणि आसक्ती या इंधनासारख्या जळून नष्ट होतील आणि आपण खऱ्या अर्थाने मुक्त, आनंदी आणि आत्मसाक्षात्कार प्राप्त करणारे होऊ.
